Tegen Dobelli’s nieuwsdieet (‘Nieuws is een lekker wijntje’)

Op 7 september verschenen in nrc.next (opiniepagina)

Rolf Dobelli hield in nrc.next (1 september) een pleidooi voor het stoppen met nieuws volgen. Hij voerde vijftien argumenten aan voor zijn standpunt: nieuws deugt niet en het is slecht voor ons. “Leef zonder nieuws. Gooi het er helemaal uit. Ga cold turkey.” Tijdens het lezen van zijn stuk sloeg mijn belangstelling al snel om in ergernis.
Dobelli behandelt ‘het’ nieuws als een homogeen fenomeen. ‘De’ media bestaan echter niet, en ‘het’ nieuws dus ook niet: het is net zo heterogeen als het publiek. Ik voelde me toch aangesproken. Ik kijk geen RTL Boulevard, maar wel Nieuwsuur. In plaats van De Telegraaf lees ik De Volkskrant en nrc.next. nu.nl bezoek ik nooit, maar een app van De Volkskrant zou ik zo op mijn telefoon zetten. Hoor ik nu bij dezelfde groep consumenten van “media [die] mikken op lichtvoetigheid. Op de anekdotes, de schandalen, de human interest en de plaatjes”? Als ik bijvoorbeeld belangstellend volg dat “Lindsay Lohan naar de gevangenis moest”, ben ik dan automatisch niet geïnteresseerd in “de culturele betekenis van het voedsel dat je eet”?

Ook vind ik het lui. Als je jezelf “compleet afsluit van je dagelijkse portie nieuws”, zoals Dobelli voorschrijft, ben je niet geïnteresseerd in de wereld om je heen. Je denkt het ook wel af te kunnen zonder informatie over andere mensen en gebeurtenissen van misschien de andere kant van de wereld. Sterker nog: Dobelli vindt dat zelfs plezieriger. Er zijn bovendien altijd nog mensen die je op de hoogte kunnen houden van het nieuws. “Als je bij je vrienden bent, vraag hun of er nog iets belangrijks is gebeurd in de wereld.” Lekker consequent. Zelf hooghartig verkondigen dat je je af moet sluiten van nieuws, maar ondertussen toch nieuws tot je willen nemen – op een verantwoorde manier dan. Als we ons allemaal als Dobelli zouden gedragen zou zijn stuk bovendien niet gelezen zijn. Door het toch te schrijven heeft hij zijn eigen betoog ondermijnd. Dobelli is inconsequent.

En arrogant dus. In het epiloog – ja, dat heb ik gehaald, zonder moe te worden of mijn concentratie te verliezen! – beveelt hij boeken en tijdschriften aan die je nog wel mag lezen. Waar baseert hij zijn normen op? Wie is hij om te zeggen dat je wel Science en Nature mag lezen, maar niet, bijvoorbeeld, het AD?

Zo kom ik bij de belangrijkste oorzaak van mijn ergernis: Dobelli ziet iets over het hoofd. Naast inconsequent en te normatief gaat hij voorbij aan het feit dat nieuws consumeren niet alleen functioneel, maar ook (en misschien wel vooral) leuk is. Niet op dezelfde manier als een comedy kijken, maar het infomeert je, doet je over dingen nadenken, wekt emoties op. En het is plezierig op zich. Het is eigenlijk net als met eten en drinken. Een glas wijn is misschien niet gezond en goed voor je, maar het drinken op zich, en het gevoel daarna, kan het toch de moeite waard maken. Wellicht een sterker argument dan Dobelli’s vijftien argumenten bij elkaar.

Zie ook Rob Wijnsbergs commentaar.

Advertenties

2 gedachtes over “Tegen Dobelli’s nieuwsdieet (‘Nieuws is een lekker wijntje’)

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s