Mafheid

Bij brouwerij De Prael in Amsterdam hebben ze niet alleen goed bier – van dat zelfgebrouwen bier waarvan je na drie rondjes álles best vindt – maar ook mensen in dienst met “een verleden vol psychiatrische problemen”. En die mensen hebben het erg naar hun zin, staat in dit Volkskrantartikel: “hier leggen ze de focus op mijn kwaliteiten. Niet op mijn mafheid.”

Bij restaurant Freud werken ook mensen met een psychische stoornis. Dat leidt soms tot grappige situaties: zo vroeg ik eens om een lepel bij mijn salade, omdat ik er zonder lepel een bende van maak. (Ik ben een klein kind, ik weet het.) “Nee,” sprak de mevrouw die ons bediende resoluut. “Een lepel is voor soep. En die krijgen jullie straks pas.” Hoewel ik heb zitten ploeteren op mijn salade was het niet storend: we hebben een heel leuke avond gehad.

Restaurant Freud

De Prael en Freud zijn een stuk minder pretentieus dan andere café’s en restaurants, en ik denk dat dat heel goed door het personeel kan komen. Vegetarisch restaurant Betty’s is het tegenovergestelde. De gastvrijheid is geweldig en het eten is er goed, maar het wordt opgediend met een enorme air van belangrijkheid eromheen. Het thema was ‘aards’, en dat kon je volgens de gastheer niet alleen merken in het voor- en hoofdgerecht, maar ook in de wijn. “Na een minuut of vijf, zes komt hij los. Dat smaakt goed bij de gele,witte en paarse worteltjes, even kort in de oven geweest met olijfolie uit Griekenland. Toen ik daar van de boot stapte kon ik mijn lege fles zó vullen onder de olietap. Verser dan vers!” Enzovoort.

Dat verhaal hield hij bij elke tafel, bij elk gerecht – en hij was maar in zijn eentje om het hele restaurant te bedienen.

De gastheer wees bovendien alles aan met zijn pink, à la Het Diner. De preisoep, shii-take met aardpeer, de salade van zoete aardappel met friszure dressing, de lichtgele biet – uit Italië –, de tahin-korianderdip “met een licht chilipepertje”, de gekarameliseerde sjalotten met rozijnen… Gerechten2

En dat we overal lang op moesten wachten, dat is vast ook héél slow food. Starend naar onze lege glazen vroegen we ons af: zou hij de frambozen voor de cake van witte chocola en pistache soms zelf nog uit het Ierse weiland moeten plukken?

Tip voor Betty’s: neem een nieuwe kracht in huis. Zo iemand waar ze bij De Prael en Freud succesvol mee werken. En dan het liefst een bediende met ADHD. Als je ADHD hebt kun je je niet goed concentreren én ben je hyperactief: veel energie, overbeweeglijk. Vooral die hyperactiviteit lijkt me echt een voordeel bij deze baan.

FrambozentaartEen ober die geen geduld heeft om drie kwartier te wachten tot hij het voorgerecht afruimt. Die gewoon zégt wat hij op tafel zet, zonder elk bolletje balsamicokaviaar afzonderlijk met zijn pink aan te wijzen. Het lijkt me een verademing.

Advertenties

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s