Scheidslijn

De scheidslijn tussen ziek en gezond, normaal en abnormaal, is flinterdun. Dat zegt Arnon Grunberg. En ik ben het met hem eens.

That’s a first. Meestal zegt hij niet erg verstandige dingen, of zegt hij dingen om louter te shockeren, dus als ik ergens ‘Arnon Grunberg’ zie staan ben ik al afgehaakt. Maar nu dus niet.

De scheidslijn is niet altijd flinterdun. Soms is het volkomen duidelijk dat iemand een psychische stoornis heeft. Iemand die knetterdepressief is of paniekaanvallen heeft twijfelt daar zelf vaak ook niet aan. Maar of iemand geen psychische aandoening heeft is al lastiger te zeggen. En of je een beetje last hebt van angsten, tja, hoe bepaal je dat? En wat maakt het uit?

HondEen criterium is of je bij je dagelijks functioneren last hebt van de klachten. Ik ben bijvoorbeeld bang voor honden, maar dat belemmert mij nauwelijks in mijn doen en laten. Ik kan prima om de hondenuitlaatveldjes heen lopen. Maar stel dat ik een motivatiecoach zou zijn die regelmatig speeches moet houden, en steeds meer last krijgt van presentatie-angst, met paniekaanvallen en slecht slapen erbij, dan beïnvloedt mijn angst mijn dagelijks leven wél. En dan wordt het tijd om er iets aan te doen.

Arnon

Psychische klachten liggen dus op een spectrum. Je kunt er weinig tot veel last van hebben. Het is geen waterscheiding met links de ‘normalen’ en rechts de ‘gekken’. Daarom roept het systeem waarmee psychologen en psychiaters psychische klachten indelen, de DSM-IV, ook weerstand op. Dat is immers wél een ja-nee-verhaal: als je op minimaal 4 van de 9 kenmerken van een ‘stemmingsstoornis’ scoort, heb je het label ‘depressief’.

Terug naar Grunberg: die stelt voor om politici te onderwerpen aan psychische tests. Dat lijkt me geen goed idee. Want wat levert dat op? Zo’n test toetst toch niet of een politicus een goede politicus is? (Wel kun je aan zijn gehakkel afleiden of hij misschien beginnende Alzheimer heeft. Idee voor Opstelten? Laten we nog eens kritisch naar het ‘Wat-zegt-Ivo?-soundboard kijken.) Een politicus moet de belangen van zijn achterban verdedigen, het land besturen, de publieke zaak dienen, dat soort dingen. Als hij dat goed doet, maakt het mij niet uit of hij psychische klachten heeft.

Voor schrijvers geldt hetzelfde. Als ze goede boeken schrijven zijn hun medische dossiers onbelangrijk.

Ja, áls. De scheidslijn tussen goede en minder goede boeken is allesbehalve flinterdun, maar een dikke vette streep. En voor mij staat Grunberg helemaal rechts. Of juist links. Nou ja, in ieder geval tussen Tatiana de Rosnay, Heleen van Royen en Kader Abdollah.

Advertenties

2 gedachtes over “Scheidslijn

  1. Mooi geschreven! De lijn is zo dun, soms kan het per dag verschillen. Soms ben ik een beetje Arnon Grünberg en soms (oké wat vaker) Heleen van Rooyen.

    Mag ik trouwens zeggen dat ik je ZML referentie erg leuk vind, haha. Moest zo lachen omdat fragment

Reageren?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s